Vrijdagavond was het. Met de TomTom konden we het prima vinden en de bloemen bleven mooi in tact in de auto. Vlak voor de deur parkeren, dus ook niet een hele wandel met het bloemstuk. We werden hartelijk ontvangen, door een paar bekende gezichten en veel mensen die we eigenlijk helemaal niet kenden. Een soort wachtkamer met in een U-vorm allemaal (af)wachtende, verdrietige mensen. We mochten meteen doorlopen naar de kamer, waar je misschien ook liever niet binnen stapt. We stapten dus ook meteen naar binnen, ook om het bloemstuk een plek te geven. En daar lag ze dan in een kist, wel de kleren aan, die ze normaal ook wel aan had, opgemaakt alsof ze een avondje uit ging (Dit had Edsilia voor haar gedaan, hier had ze specifiek om gevraagd), maar toch niet wie ze was. Aangezien ik bekend sta om mijn platvloerse opmerkingen, flapte ik er maar uit, dat het net Madame Tussaud was. Zo'n beeld, wat net niet lijkt op de persoon, die het moet voorstellen, eigenlijk dus waarschijnlijk gewoon, omdat het niet leeft. De foto die er naast stond, dat was wel echt Honey. Ik besloot dus om nog maar een heleboel keer naar die foto te kijken, omdat die me eigenlijk veel meer deed, dan dat lichaam in die kist. Het vreemde is, dat je dan toch dat beeld van het lichaam blijft vasthouden. Die stijve in elkaar geklemde handen, die kin op haar borst en dat niet levende, poppige.
We gingen vrij snel weer weg, na nog wat extra contact met de mam van Edsilia, Esther (die haar had gevonden in de badkamer...en vertelde, dat ze zelfs nog hartmassage enzo had geprobeerd, al sloeg dat op dat moment misschien wel helemaal nergens meer op...Ik vond het bijzonder, dat ze nog zoveel hoop had gehad en nog zo haar best had gedaan. Ik denk dat ik het zelf niet eens geprobeerd had in zo'n situatie. Al weet je het natuurlijk nooit, als je het niet meemaakt.) en Edsilia zelf. Succes met alles regelen...sterkte; zei ik. Maar op de één of andere manier, is voor je gevoel elk woord wat je gebruikt, ongepast. Ik hoor mezelf in de auto zelfs nog een paar keer het woord 'leuk' gebruiken...en ook dat vind ik dan weer een raar woord.
Ik ben verdrietig, verdrietig, dat ik niet meer van Honey heb leren kennen. Verdrietig omdat het mogelijk is om zomaar van de ene dag op de andere dood neer te vallen, ook al ben je nog jong. Verdrietig omdat het te laat was geweest om haar nog te redden. Verdrietig om dat al die mensen ook zo vreselijk verdrietig zijn. Verdrietig om alle 'had-ik-maars'. Verdrietig omdat ik toch al niet zo lekker in mijn vel zit. Verdrietig om de hele rare situatie, dat mijn tante, oom en nicht zo kort na elkaar sterven, los van elkaar. Verdrietig, dat ik zo verdrietig ben, omdat ik misschien vind, dat ik helemaal niet zo verdrietig moet zijn...en verdrietig omdat ik geen juiste woorden kan vinden om dat rare gevoel wat ik van binnen heb te omschrijven.
Ik heb haar maar een paar keer gezien, kende haar niet echt goed. Die paar keer waren wel heel leuk en we hadden veel overeenkomsten. Wat heb ik dan met haar. Als ik bij mezelf na ga, waar het 'm in zit, dan denk ik toch...misschien zit het in mij en ook in haar. Ik ben een familiemens en zei was dat ook, ook al zat daar niet veel familie. Wij vinden familie belangrijk! Wij vinden het steunen van mensen belangrijk! En wij vinden het belangrijk, dat we kunnen genieten van de kleine dingen in het leven.
En wat weet ik verder nog...Ze woonde bij haar ouders in een klein huis. Als je binnen kwam, hing er een foto van haar en Petra aan de muur aan de linkerkant. Er stond een orgel in de kamer. Oom Casper speelde daarop. Het rook er vreemd (waarschijnlijk door de sigaren) en er werd thee gedronken uit kopjes met schoteltjes. Tussen dat moment en het recente heden, weet ik niks en was ze niet in mijn leven. En ineens kwam ze er via mama weer in. Een mailwisseling...en bij het overlijden van oom en tante een briefje van mijn kant naar Honey. Ze hing het thuis op een speciaal plekje.
Toen Ish op de buitenmuren mooie graffiti wilden hebben, zijn mijn vriend en een vriend van hem aan de slag geweest om het mooi te maken. Ik heb sjablonen gesneden van skatende poppetjes en ook die werden gebruikt. Honey liet me het kantoor zien, stelde me voor aan collegae en zei, dat ze eigenlijk hetzelfde werk deed als ik. Natuurlijk niet helemaal waar, aangezien de tieners en jongeren die bij mij dagelijks over de vloer komen, niet geselekteerd worden en Honey met jongeren werkte die al veel creatieve talenten bezitten. Maar we werkten beiden met jongeren en dat was natuurlijk een overeenkomst. Toen ik dertig werd (natuurlijk ben ik nog steeds 25) kwam ze op mijn feestje en toen mijn moeder en haar vriendin zoveel jaar bij elkaar waren, was ze er ook. Soms mailde ik en dan hoorde ik heel lang niks.
Eén van mijn had-ik-maars is, dat ik graag eens bij haar langs was gekomen in haar huis en dat is er nooit van gekomen. Natuurlijk had ik daar allerlei goede redenen voor, maar opeens lijken al die redenen dan weer onzin. En nu is het dan te laat!
Gisteren werd ze begraven. Na de avondwake ben ik niet meer naar de begrafenis geweest. Niet omdat ik er niet bij had willen zijn. Misschien had ik dat wel gewild. Ik ben niet gegaan, omdat ik eerder al had besloten, dat ik mijn verjaardag zou vieren op die dag en mensen had uitgenodigd. Een complete contraverse dus. Het leven vieren! Ik kreeg niet veel bezoek op mijn verjaardag, maar het werd wel duidelijk, waarom voor mij mijn familie zo belangrijk is. Alle vrienden haakten af en kwamen niet om tal van redenen en mijn familie was er. Mama kwam 's avonds en vertelde over de begrafenis en hoe mooi die was, zo was ik er toch nog een beetje bij geweest. We praatten over een testament maken, dingen uit je leven opschrijven, wel of niet geloven in GOD en wel of niet geloven in geesten. Zowel mama als ik hadden, onafhankelijk van elkaar, besloten dat we rekening wilden houden met het feit, dat alles mogelijk is. Misschien is het wel echt zo dat Derek Ogilvie praat met geesten en misschien is er wel echt een GOD.
In dat geval: Honey, als je dit leest of misschien mijn gedachten leest of misschien even om mij heen was, in dat kamertje met je lichaam in die kist...Ik wil graag dat je weet, dat het me echt om jou ging. Dat ik jou wilde leren kennen en je mij een bijzonder lief mens leek, je eigenlijk wel vaker om me heen wilde hebben en er ook gewoon voor jou wilde zijn. Het spijt me, dat ik dat niet meer heb kunnen of willen doen, dan dat ik dat al gedaan heb. Ik hoop dat je niet al teveel pijn hebt gehad, voordat je dood ging. Edsilia en Esther hebben heel erg hun best voor je gedaan, dat heb ik echt wel gezien. Ik ben blij, dat je zoveel bijzondere mensen en vrienden om je heen hebt gehad. Vooral omdat je, denk ik, op een gegeven moment niet zo vaak en zoveel meer familie om je heen had, terwijl je wel in FAMILIE geloofde. Ik weet niet hoe dat werkt, als je dood gaat en wat er daarna gebeurt. Ik hoop dat het iets goeds is en zal daarom in jou blijven geloven en af en toe nog eens aan je denken. Daarnaast zal ik in het belang van liefde voor mijn FAMILIE blijven geloven en proberen het leven steeds te blijven vieren, omdat het hoe wrang ook...dus maar heel kort kan zijn.
Honey, ik maak er gewoon wat van! Kijk je af en toe nog een beetje mee?
